Η Γερμανία δηλώνει 2.69% στο ΝΑΤΟ

Η Γερμανία ενημέρωσε το ΝΑΤΟ ότι αναμένει αμυντικές δαπάνες 124,7 δισ. ευρώ το 2026, ποσό που αντιστοιχεί στο 2,69% του ΑΕΠ, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ZEIT για τη γερμανική κοινοποίηση. Με αυτόν τον αριθμό, το Βερολίνο περνά από τη θέση του συμμάχου που πιέζεται να μοιραστεί το βάρος στη θέση του κράτους που ορίζει τον πήχη. Για την Ευρώπη, όμως, το κρίσιμο μέτρο δεν είναι το ύψος της υπόσχεσης, αλλά η πραγματική στρατιωτική ισχύς που μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Τα ποσοστά του ΝΑΤΟ συγκρίνουν εθνικά σχέδια δαπανών, όχι καταβολές σε έναν κοινό στρατιωτικό λογαριασμό. Ο παλαιός στόχος του 2% και η προσδοκία να κατευθύνεται το 20% των αμυντικών δαπανών σε εξοπλισμούς συνυπάρχουν πλέον με μια αυστηρότερη διαδρομή: 5% έως το 2035, με 3,5% για τον στενό πυρήνα της άμυνας και 1,5% για δρόμους, λιμάνια, κυβερνοασφάλεια, ενέργεια και άλλες υποδομές που επιτρέπουν στους στρατούς να κινούνται, όπως περιγράφουν η σύνοψη του CRS για τον επιμερισμό βαρών και το ρεπορτάζ του Al Jazeera από τη σύνοδο. Αυτό αυξάνει την πίεση στους συμμάχους. Δεν απαντά, όμως, στο ερώτημα ποιος μπορεί να αναπτύξει, να εφοδιάσει και να διατηρήσει δυνάμεις υπό πίεση.

Το Βερολίνο αγοράζει κύρος

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς θέλει η Γερμανία να αντιμετωπίζεται ως κεντρικός πάροχος ασφάλειας και όχι ως ο σύμμαχος που σύρεται από την Ουάσιγκτον. Η κυβέρνησή του έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς για μεγάλο μέρος των δαπανών που συνδέονται με την άμυνα και δείχνει προς το 3,5% του ΑΕΠ έως το 2029, σύμφωνα με το QNA. Αυτό δίνει στο Βερολίνο πολιτική απάντηση προς την Ουάσιγκτον και τον Μαρκ Ρούτε πριν δώσει στην Ευρώπη μια στρατιωτική απάντηση πλήρως δοκιμασμένη στην πράξη.

Η ανατολική πτέρυγα θα κρίνει τη Γερμανία με διαφορετικά κριτήρια. Στην Πολωνία, η συζήτηση επικεντρώνεται στα πυρομαχικά, την αντιαεροπορική άμυνα, την επιμελητεία και τη βιομηχανία, όχι στον ίδιο τον λόγο δαπανών προς ΑΕΠ, όπως έθεσε το τεστ της συνόδου το Defence24. Για τη Βαρσοβία, ο ρόλος της Γερμανίας ως κόμβου ενισχύσεων έχει αξία εφόσον τα τρένα παίρνουν προτεραιότητα, τα νοσοκομεία μπορούν να δεχθούν απώλειες, τα καύσιμα και τα ανταλλακτικά κινούνται γρήγορα και οι στρατιωτικές φάλαγγες δεν παγιδεύονται σε πολιτικές υποδομές που έχουν φτάσει στα όριά τους, ανησυχία που αποτυπώνεται και στην περιγραφή του Onet.

Η Λιθουανία δίνει σε αυτό το τεστ ανθρώπινη διάσταση. Η γερμανική ταξιαρχία που αναπτύσσεται εκεί προβλέπεται να φτάσει περίπου τους 5.000 στρατιώτες και τους 200 πολίτες έως το τέλος του 2027, σύμφωνα με το Euronews. Η ένωση Γερμανών στρατιωτικών DBwV αναφέρει ότι προσωπικό, μονάδες και υποδομές διαμορφώνονται γύρω από τη Ρούκλα και το Ρουντνινκάι. Ο υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους έχει επίσης αναγνωρίσει ελλείψεις στην επιμελητεία, στο υγειονομικό και σε ειδικούς για χημικές, βιολογικές, ραδιολογικές και πυρηνικές απειλές, όπως μετέδωσε το NAMPA. Μια ταξιαρχία καθησυχάζει όταν υπάρχει στα χαρτιά. Αποτρέπει όταν έχει προσωπικό, εφόδια και ασκήσεις πίσω της.

Οι σύμμαχοι διαβάζουν τον αριθμό μέσα από τους δικούς τους περιορισμούς

Η Γαλλία βλέπει τη γερμανική αύξηση μέσα από τον έλεγχο της αμυντικής αλυσίδας. Περισσότερα γερμανικά χρήματα μπορούν να ενισχύσουν την Ευρώπη, αλλά μόνο εφόσον χτίζουν συστήματα που οι Ευρωπαίοι μπορούν να παράγουν, να αναβαθμίζουν και να συντηρούν χωρίς να περιμένουν αμερικανικά σχέδια ή άδειες. Η Le Monde ενέταξε τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό στα κενά που υπάρχουν σε πυρομαχικά, αντιαεροπορική άμυνα, μεταφορές και πλήγματα. Το Zone Militaire ανέφερε γερμανικό ενδιαφέρον για αμερικανικές άδειες παραγωγής πυραύλων Tomahawk και PAC-3 MSE, επιλογή που θα μπορούσε να προσθέσει δυνατότητες αλλά και να κρατήσει την Ευρώπη δεμένη με την αμερικανική έγκριση.

Η Ιταλία διαβάζει τον ίδιο αριθμό μέσα από τον προϋπολογισμό. Το Βερολίνο έχει χώρο να δαπανήσει, ενώ η Ρώμη πρέπει να εξηγήσει τον λογαριασμό. Η Avvenire περιέγραψε μια διχασμένη κυβέρνηση που δέχεται πίεση από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, ενώ η Pagella Politica έδειξε ότι το ιταλικό πρόβλημα δεν είναι τόσο μια τυπική νομική απαγόρευση όσο η σύγκρουση γύρω από τα ελλείμματα, τις ισορροπίες του κυβερνητικού συνασπισμού και τον τρόπο με τον οποίο εγγράφονται οι αμυντικές δαπάνες στους λογαριασμούς.

Η Ισπανία προσπαθεί να αποσυνδέσει τις υποσχέσεις περί δυνατοτήτων από την αριθμητική του ΑΕΠ. Ο Πέδρο Σάντσεθ απορρίπτει το 5% ως εθνικό στόχο και υποστηρίζει ότι περίπου 2,1% μπορεί να καλύψει τις δυνατότητες που ζητούνται από τη Μαδρίτη, σύμφωνα με τη La Vanguardia. Ο γερμανικός αριθμός κάνει αυτό το επιχείρημα δυσκολότερο. Δίνει στον Ρούτε και στην Ουάσιγκτον μεγαλύτερη πίεση, την ώρα που το El Español μεταφέρει προειδοποιήσεις προς συμμάχους που αρνούνται να διαθέσουν τα μέσα για την άμυνα.

Η γερμανική κοινοποίηση αλλάζει την πολιτική του ΝΑΤΟ πριν αλλάξει την αναπτύξιμη ισχύ της Ευρώπης. Ο Μερτς αγόρασε αξιοπιστία για το Βερολίνο και αυτή η αξιοπιστία μετατρέπεται πλέον σε πίεση προς τη Ρώμη, τη Μαδρίτη και την ανατολική πτέρυγα. Η απόδειξη βρίσκεται στα χέρια του Μερτς, του Πιστόριους και του Ρούτε: υπογεγραμμένα συμβόλαια, επανδρωμένες μονάδες, γεμάτες αποθήκες, ανοιχτές διαδρομές και ταξιαρχίες που έχουν ασκηθεί. Μέχρι να υπάρξουν αυτά, η Γερμανία έχει ενισχύσει περισσότερο τη θέση της μέσα στο ΝΑΤΟ παρά το χέρι της Ευρώπης σε μια κρίση.