EU houdt compensatie bij 3 uur vertraging

Wie deze zomer een vlucht binnen Europa boekt, krijgt mogelijk sneller een eerlijker vanafprijs te zien. Wat de EU níet doet: elke rolkoffer voor het bagagevak gratis maken. Het akkoord in wording houdt de vergoeding na drie uur vertraging overeind, maar maakt van de bagagestrijd vooral een compromis over prijstransparantie.

Het dossier draait om Verordening 261, de EU-regel die passagiers recht geeft op compensatie bij vertragingen en annuleringen. De hervorming begon al met een Commissievoorstel uit 2013 en nadert nu pas de eindstreep (Commission proposal, Parliament file). Parlement en Raad moeten nog formeel instemmen voordat de nieuwe wet geldt. Tot die tijd blijven de huidige rechten dus van kracht (Reuters via Straits Times).

Passagiers Behouden De Drie-Uursregel

De belangrijkste winst voor passagiers is helder. Compensatie blijft ingaan bij een aankomstvertraging van drie uur, met bedragen van € 250, € 400 en € 600 afhankelijk van afstand en type route (Deutschlandfunk, EU Perspectives).

Die regel kwam niet alleen uit nette wetgeving voort. Het Hof van Justitie bouwde hem op via zaken als Sturgeon en Nelson, waarin langdurige vertragingen dicht bij annuleringen werden gelegd. Voor de passagier gaat immers hetzelfde verloren: tijd (Sturgeon, Nelson).

Luchtvaartmaatschappijen en verschillende regeringen wilden meer ruimte. Zij pleitten voor hogere vertragingdrempels, minder financiële blootstelling en minder automatische claims. Het Parlement maakte van dit zichtbare consumentenrecht juist de grens die niet mocht worden overschreden. Volgens Reuters had de Commissie een drempel van vier uur geopperd en wilden lidstaten een plafond van € 500, voordat de Raad terugbewoog naar het huidige compensatiemodel (Reuters via Straits Times).

Duitsland en Frankrijk lijken regeringen laat in de onderhandelingen te hebben weggetrokken van een harder, luchtvaartvriendelijker standpunt. Volgens Duitse media steunden Berlijn en Parijs een compromis dat het drie-uursprincipe behoudt, terwijl Duitse ministeries dezelfde tekst verschillend verkochten: het ene als consumentenbescherming, het andere als rechtszekerheid voor vervoerders (Zeit, Stern). Het Poolse voorzitterschap trok een dossier vlot dat meer dan tien jaar vastzat, maar door de druk van het Parlement moesten regeringen zelf eigenaar worden van elke stap terug bij een populair recht (Onet).

De Bagagedeal Is Zwakker

Bij handbagage wordt de wapenstilstand dunner. Het compromis lijkt een klein item onder de stoel te beschermen. El País noemt afmetingen van 40 x 30 x 15 cm. Een algemeen recht op een gratis rolkoffer in het bagagevak bij elk tarief komt er echter niet (El País).

In plaats daarvan zouden maatschappijen een standaardprijs moeten tonen of aanbieden waarin de grotere handbagage is inbegrepen, waarna passagiers kunnen kiezen voor een goedkoper tarief zonder die tas (Ara). Dat onderscheid verklaart het Spaanse bezwaar. Madrid kan sterkere vertragingsrechten verwelkomen en toch stellen dat de EU de moeilijkere vraag ontwijkt: hoort redelijke handbagage bij de basisdienst van vervoer?

Spanje en Letland stemden naar verluidt tegen omdat het akkoord geen gratis cabin suitcase garandeert. Luchtvaartmaatschappijen lezen hetzelfde compromis als bevestiging dat zij goedkopere tarieven zonder rolkoffer mogen blijven verkopen (Europa Press, Democrata).

De Echte Strijd Gaat Over De Eerste Prijs

Prijsvechters bouwden hun aanbod in de interne markt rond ontbundeling: lage vanafprijzen, gevolgd door betaalde keuzes voor bagage, stoelen, instapkaarten of correcties. De nieuwe aanpak schaft dat model niet af. Hij probeert de eerste prijs dichter bij de werkelijke reisprijs te brengen. Dat doet ertoe wanneer passagiers in dezelfde online markt vluchten naar Lissabon, Warschau, Milaan en Amsterdam vergelijken.

Italië laat hetzelfde probleem van een andere kant zien. De omstreden retroactieve brandstoftoeslag van Volotea, naar verluidt € 6 tot € 14 per passagier per vluchtdeel voordat die vanaf 10 juni werd opgeschort, liet zien hoe snel een tarief zijn betekenis verliest wanneer kosten na aankoop opduiken (QuiFinanza, Altroconsumo).

Luchtvaartmaatschappijen houden wel een kostenargument. Bronnen in de sector noemen ongeveer € 8 miljard per jaar onder EU261 en waarschuwen dat eenvoudiger claims die kosten kunnen opdrijven (Money.pl). Het compromis geeft daar een ander antwoord op: wanneer vervoerders verstoringskosten bij passagiers neerleggen, moeten passagiers geen juridische uithoudingsproef hoeven afleggen om geld terug te krijgen dat al verschuldigd is.

De definitieve tekst blijft bepalend. Berichten verschillen over de vraag of luchtvaartmaatschappijen claimmateriaal binnen 48 of 96 uur moeten sturen, en bij sommige details over langeafstandsvluchten is de aangenomen wet nodig voordat harde conclusies verantwoord zijn (EU Perspectives, Marketscreener). Formele goedkeuring is de volgende stap. Daarna blijkt of maatschappijen transparantie als nieuwe ondergrens behandelen, of er simpelweg nog een scherm in het boekingsproces aan toevoegen.