Rusland mikt op 500.000 rekruten

500.000. Volgens Andrii Kovalenko, hoofd van het Oekraïense Centrum voor Bestrijding van Desinformatie, een staatsorgaan onder de Nationale Veiligheidsraad, kan Rusland dit najaar zoveel mannen oproepen (RMF24, Liga.net). Een Russisch decreet is er niet. Ook een onafhankelijke inlichtingendienst heeft het aantal niet bevestigd. Voor Europa zit de betekenis daarom niet in het cijfer zelf, maar in de vraag of regeringen een gedeelde dreigingsanalyse snel genoeg kunnen omzetten in wapens, munitie en geld voordat de druk oploopt.

Aanvulling voor de loopgraven, geen doorbraakleger

Sinds 2022 heeft Rusland laten zien dat het in oorlogstijd wel degelijk nieuwe strijdkrachten kan vormen, eenheden kan uitbreiden en opgeslagen materieel opnieuw kan inzetten (War on the Rocks). Tegelijk wijzen analyses van CSIS op een structureel zwakke plek: het Russische reservesysteem heeft te weinig professionele sergeanten en lagere commandanten om ruwe manschappen snel tot betrouwbare kleine eenheden te maken (CSIS).

Juist het detail dat Kovalenko noemt, is daarom relevant. Een deel van de gemobiliseerde mannen zou al na twee weken naar het front gaan, anderen na een maand (Liga.net, RMF24). Zo'n tijdlijn levert geen geoefende manoeuvreformaties op, maar vervanging voor verliezen. De Russische manier van vechten past daar al bij: verspreide aanvallen, drones, motorfietsen en een langzaam vermalend front (Critical Threats).

Komt die mobilisatie van 500.000 er inderdaad, dan ontstaat daarmee geen tweede invasieleger. Wel krijgt Rusland een diepere reservebank: sneller nieuwe manschappen, meer gelijktijdige druk langs het front en een langere uitputtingsslag tegen Oekraïense munitievoorraden en luchtverdediging.

Frontlijnstaten schakelen al om

Estland en Roemenië zitten het dichtst bij de druk en handelen daar ook naar. De Estse premier Kristen Michal pleitte vóór het najaar voor sterkere Oekraïense lucht- en raketverdediging (valitsus.ee). Tallinn sloot daarnaast een droneakkoord om moderne wapens rechtstreeks bij Oekraïense producenten te kopen. Oekraïnes oorlogsindustrie wordt daarmee behandeld als leverancier van systemen die zich op het slagveld al hebben bewezen (ERR).

Roemenië leest dezelfde waarschuwing via zijn grens aan de Zwarte Zee. Russische aanvallen op Odesa, Chornomorsk en Izmail houden de dreiging geografisch dichtbij (Euronews România). President Nicușor Dan zei dat binnen enkele weken een besluit kan vallen over de overdracht van raketten voor Patriot-luchtverdedigingssystemen aan Oekraïne (Jurnalul). Op een recente Zuidoost-Europese top met Zelensky werd ook gesproken over samenwerking tegen drones, al blijven de uitvoeringsdetails voorlopig dun.

De rem op aanschaf en de politieke weigering

Duitsland laat de andere kant van het spectrum zien. Berlijn plant voor de juiste militaire problemen: langeafstandswapens, raketverdediging en munitievoorraden. Maar de plannen moeten nog door de parlementaire begrotingsmolen en daarna nog worden geleverd. De belangstelling voor het Amerikaanse Typhon-raketsysteem, een vanaf de grond gelanceerd kruisraketsysteem, vergt nog steeds een stemming in de Bondsdag en jaren aan productieschema's (Handelsblatt). In de defensiebegroting staan miljarden voor munitie, naast een achterstand van € 67 miljard aan infrastructuur (Hightech und Blech).

Slowakije onder Robert Fico hoort dezelfde waarschuwing en weigert ernaar te handelen. Fico bevestigde in een brief aan NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte dat Slowakije niet zal deelnemen aan verdere militaire financiële steun voor Oekraïne (JOJ 24). NAVO-oefeningen vinden nog steeds plaats op Slowaaks grondgebied, maar de regering wijst nieuwe uitgavenverplichtingen af (Denník N).

De Letse president waarschuwde dat Rusland provocaties tegen de Baltische regio kan opvoeren om de eenheid van de NAVO te testen (LRT). Moskou heeft er overigens geen behoefte aan dat elke Europese hoofdstad van kamp wisselt. Het profiteert al van het verschil tussen Estland, dat Oekraïense drones koopt, en Slowakije, dat weigert Oekraïense defensie mee te financieren.

Blijkt de mobilisatiewaarschuwing te kloppen, dan ligt Europa's zwakte niet in het herkennen van de dreiging. Die zit in de omzettingssnelheid: hoe snel regeringen waarschuwingen vertalen in interceptoren, drones, munitie en begrotingsbesluiten. De landen dicht bij het front geven al geld uit. Berlijn en Bratislava moeten intussen antwoord geven op een ongemakkelijke vraag: blijft herbewapening een middellangetermijnproject terwijl de uitputtingsklok nu al loopt?