Hormuz potraja braki w niemieckich fabrykach

Od trzech miesięcy Cieśnina Hormuz pozostaje zamknięta dla żeglugi handlowej. Kryzys, który zaczął się od bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie, przeszedł już do bilansów europejskiego przemysłu. W niemieckiej branży chemicznej odsetek firm zgłaszających niedobory materiałowe wzrósł z 7% w kwietniu do 31,1% w maju (Wiwo/ifo, 28 maja). Ekonomistka ifo Anna Wolf oceniła wzrost zamówień jako „tymczasowy”. Przedsiębiorstwa przygotowują się jednak na dłuższe zakłócenia, bo nawet porozumienie dyplomatyczne zawarte w tym tygodniu nie odtworzyłoby szybko zerwanych łańcuchów dostaw.

Cieśninę zamyka dziś ubezpieczenie

5 marca największe kluby P&I, czyli wzajemne towarzystwa ubezpieczeniowe pokrywające odpowiedzialność za załogę, ładunek i szkody środowiskowe niemal całej floty handlowej, wycofały ochronę od ryzyka wojennego dla rejsów przez Hormuz (Property Casualty 360, marzec 2026). Bez takiej polisy statek nie może zawinąć do portu. Jednostki, które wciąż próbują przepływać przez cieśninę, płacą składki za ryzyko wojenne kadłuba na poziomie 5,5% wartości statku. W przypadku dużego tankowca sam koszt ubezpieczenia jednego rejsu przekracza dziś 6 mln USD (The Flow Weekly, 26 maja).

Dlatego tankowce i metanowce LNG płyną wokół Przylądka Dobrej Nadziei, dokładając do każdej trasy całe tygodnie. Według danych śledzenia żeglugi tranzyt LNG przez Kanał Sueski spadł o około 90% (Schiffsradar24.de). Objazd blokuje globalną przepustowość floty i podnosi stawki frachtu także dla ładunków, które nigdy nie zbliżały się do Zatoki Perskiej.

Dyplomacja nie nadąża za logistyką. Spotkanie Donalda Trumpa z doradcami w Situation Room 29 maja zakończyło się bez porozumienia, a Teheran kwestionuje jego opis warunków ewentualnej umowy (PBS News, Al Jazeera). Sam podpis byłby jednak dopiero początkiem. Rozminowanie akwenu zajmuje od czterech do sześciu miesięcy. Później Lloyd’s musiałby ponownie sklasyfikować strefę, zanim ubezpieczyciele przywróciliby standardową ochronę. Pełny powrót przepustowości przed styczniem 2027 r. jest mało prawdopodobny (LMA Lloyd's).

Luka magazynowa za 15 mld EUR

Europa napełnia magazyny gazu latem, żeby wejść w sezon grzewczy z zapasem. Ten proces jest mocno opóźniony. Niemieckie magazyny są zapełnione w 30,6%, czyli mniej więcej w połowie poziomu 67%, typowego dla końca maja (BDEW). Unijny regulator energii ACER szacuje, że domknięcie tej luki w całej Europie będzie kosztowało dodatkowe 10-15 mld EUR (EMA Energiewelt). Te pieniądze przejdą przez spółki energetyczne do rachunków gospodarstw domowych i przemysłu.

Niemieckie fabryki już skracają czas pracy, żeby przeczekać wstrząs podażowy. Równocześnie EBC, czyli Europejski Bank Centralny ustalający stopy procentowe dla 20 państw strefy euro, ma 11 czerwca podnieść je o 0,25 pkt proc. Rynek wycenia prawdopodobieństwo takiej decyzji na 91% (ECB Watch, Euronews). Koszt kredytu rośnie więc dokładnie wtedy, gdy firmy i gospodarstwa domowe tracą pieniądze na droższej energii.

Zmniejsza się także globalny bufor bezpieczeństwa. Strategiczne uwolnienie 400 mln baryłek ropy przez MAE zostało wykorzystane w około 55%, a skumulowany deficyt podaży może do września sięgnąć 900 mln baryłek (Brookings). To moment szczytu letniego popytu na paliwa transportowe i chłodzenie. Rurociągi omijające Hormuz przez Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie są w stanie przejąć tylko część wolumenu, który przed kryzysem przechodził przez cieśninę.

Rainer Seele, przewodniczący ADNOC XRG i wieloletni uczestnik rynków energii Zatoki Perskiej oraz Europy, ujął to bez ozdobników: „Odbudowa łańcuchów dostaw nie nastąpi z dnia na dzień. To potrwa miesiące” (Tagesspiegel, 27 maja). Jesienią każdy kolejny tydzień zwłoki będzie już widoczny w europejskich magazynach gazu.