Rywale dzielą zadłużone SFR

Altice France powstało na założeniu, że tani pieniądz zostanie w Europie na długo. Patrick Drahi pożyczał miliardy, by w latach 2014–2016 zbudować telekomunikacyjne imperium obejmujące Francję, Portugalię i Stany Zjednoczone. Ten model przestał działać, gdy wróciły wysokie stopy procentowe. SFR, drugi największy operator komórkowy we Francji i najcenniejszy element grupy, ma dziś zostać podzielony między trzech konkurentów: Orange, Bouygues Telecom i Free. 25 mln klientów SFR nie odpowiada za kryzys zadłużenia Drahiego, ale to oni najpewniej odczują jego skutki w rachunkach.

Jak wyższe stopy zepsuły maszynę

Drahi kupił SFR od Vivendi w 2014 r. za ok. 17 mld EUR, finansując transakcję niemal w całości obligacjami wysokodochodowymi, czyli długiem, od którego inwestorzy żądają wyższego oprocentowania, bo ryzyko niewypłacalności jest większe (Swissinfo). Mechanizm był prosty: tanio pożyczać, kupować operatorów, ciąć koszty, refinansować zadłużenie i powtarzać cały cykl.

Działało to tak długo, jak stopy EBC, czyli Europejskiego Banku Centralnego ustalającego koszt pieniądza dla 20 państw strefy euro, pozostawały blisko zera. Gdy w latach 2022–2023 EBC podniósł je łącznie o 4,5 pkt proc., zadłużenie Altice France, które przekroczyło wcześniej 24 mld EUR, stało się zbyt ciężkie do obsługi (IFR, NautaDutilh). Agencje ratingowe ścięły ocenę spółki głęboko do poziomu śmieciowego (Cbonds). Zakończona pod koniec 2025 r. restrukturyzacja pod nadzorem sądu zmusiła wierzycieli do zaakceptowania strat i zdjęła z bilansu miliardy euro długu (Ropes & Gray). Majątek Drahiego, wyceniany kiedyś na blisko 22 mld USD, skurczył się do ułamka tej kwoty (Crain Currency). Sprzedaż SFR ma spłacić to, co zostało.

Mniej operatorów, wyższe rachunki: europejska lekcja

Transakcja zmniejszyłaby francuski rynek komórkowy z czterech operatorów do trzech. Dla abonentów SFR kluczowe pytanie brzmi więc prosto: czy rachunek za telefon wzrośnie?

Europejskie dane podpowiadają, że tak. BEREC, czyli organ zrzeszający unijnych regulatorów telekomunikacji, ustalił, że porównywalne fuzje zmniejszające liczbę operatorów z czterech do trzech podnosiły ceny o 10–15% (BEREC). Analiza CEPR wskazała z kolei, że konsolidacja podbija ceny, ale nie daje pewności, że operatorzy rzeczywiście zwiększą inwestycje, którymi zwykle uzasadniają takie transakcje (CEPR VoxEU).

Francja ma też własny dowód w przeciwną stronę. Gdy w 2012 r. Free wszedł na rynek jako czwarty operator, ceny usług mobilnych spadły tylko w tamtym roku o 11,4% (dane ARCEP za Rude Baguette). W kolejnej dekadzie przeciętny miesięczny rachunek obniżył się z 27,30 EUR do 14,30 EUR (Telecoms.com). Free, spółka, która wymusiła tę obniżkę, dziś należy do trójki kupujących SFR i tym samym pomaga usunąć z rynku czwartego gracza.

Podobny mechanizm widać w Portugalii. Rumuński DIGI wszedł tam pod koniec 2024 r. z ofertami komórkowymi od 4 EUR miesięcznie. Wiosną 2026 r. ceny usług telekomunikacyjnych w Portugalii były już o 2,2% niższe niż rok wcześniej (ANACOM za Tek Sapo). Większa liczba operatorów obniża ceny. Mniejsza zwykle robi odwrotnie.

Test bez łatwego wyjścia

Zgoda regulatorów nie jest przesądzona. Francuski urząd konkurencji ma na decyzję do 18 miesięcy, a do sprawy może wejść Komisja Europejska. Nowe projekty wytycznych dotyczących fuzji, przygotowywane pod kierunkiem komisarz Teresy Ribery, nadają większą wagę „odporności” rynku i zdolności inwestycyjnej firm (KE). KE nie zatwierdziła jednak dotąd żadnej telekomunikacyjnej fuzji czterech operatorów w trzech bez warunku w postaci wiarygodnego nowego gracza. W Hiszpanii takim graczem był DIGI, we Włoszech Iliad. We Francji oczywistego kandydata nie ma.

To największa słabość całej transakcji. Jeżeli regulatorzy nie znajdą czwartego operatora gotowego wejść na rynek, wybór będzie binarny: zablokować fuzję albo zaakceptować ją ze świadomością, że wszystkie porównywalne precedensy kończyły się wzrostem cen. Dla 25 mln francuskich abonentów SFR odpowiedź przyjdzie nie w komunikacie urzędu, lecz na kolejnym rachunku.