Hiszpania zatwierdza €11.86 mld bez terminów dostaw

10 listopada rząd Hiszpanii zgodził się na zawarcie 13 kontraktów obronnych o szacunkowej wartości 11,86 mld EUR (La Moncloa, EFE). Największy zakup dotyczy mobilnego systemu obrony przeciwlotniczej, ale w oficjalnym dokumencie nie podano jego modelu, dostawcy ani terminu, w którym wojsko mogłoby z niego korzystać. Zgoda pozwala ministerstwu obrony podpisać umowy. Nie oznacza, że sprzęt został już zamówiony, wyprodukowany czy dostarczony.

Co zatwierdził rząd

Największa pozycja to 3,397 mld EUR, płatne w dziesięciu rocznych ratach, na mobilne systemy chroniące żołnierzy podczas misji przed samolotami i pociskami (La Moncloa). Dziennik „Expansión” podał tego samego dnia, że główni wykonawcy nie zostali jeszcze wybrani (Expansión).

Wśród pozostałych nowych zakupów wyróżniają się dwa. Rząd przeznaczył 1,45 mld EUR na obronę przed dronami w kraju i podczas misji zagranicznych, a 792 mln EUR na opracowanie i zakup pocisku dla nowych hiszpańskich okrętów podwodnych S-80 (La Moncloa). Dokument nie wskazuje, jaki system ani pocisk otrzyma Hiszpania.

Znaczną część pozostałych środków pochłonie utrzymanie sprzętu oraz modernizacja okrętów desantowych, niszczycieli min i samolotów gaśniczych. Ponad 2,37 mld EUR zapisano na utrzymanie floty S-80, a 996 mln EUR na wsparcie hiszpańskich śmigłowców wojskowych NH90 (La Moncloa). Te wydatki mają utrzymać sprawność sprzętu już używanego przez wojsko.

Kiedy żołnierze będą mogli z niego korzystać

Zgoda rządu uruchamia dopiero kolejne etapy. Ministerstwo musi podpisać umowy, producent zbudować sprzęt, a siły zbrojne przetestować i odebrać to, co otrzymają. Dopiero wtedy żołnierze będą mogli z niego korzystać.

Dokument podaje termin dostawy tylko dla jednej pozycji. Nowy okręt rozpoznawczy państwowej stoczni Navantia ma zostać dostarczony 74 miesiące po tym, jak ministerstwo poleci rozpocząć jego budowę. Takie polecenie będzie możliwe dopiero po wcześniejszym etapie projektowym (La Moncloa). Nie podano terminu wejścia do służby systemów obrony przeciwlotniczej i antydronowej, pocisku dla okrętów podwodnych ani prac przy śmigłowcach.

Dotychczasowe doświadczenia Hiszpanii pokazują, jak długo może potrwać droga od decyzji do gotowego sprzętu. W czerwcu 2024 r. rząd zamówił 14 systemów antydronowych ARACNE (La Moncloa). Do października 2026 r. wojsko otrzymało pierwsze egzemplarze i przetestowało ich zdolność zakłócania sygnałów, ale próby fizycznego strącania dronów wciąż się nie odbyły (Defensa y Seguridad).

Dlaczego terminy dostaw mają znaczenie poza Hiszpanią

Hiszpański sprzęt już wspiera ochronę wschodnich członków NATO. 28 września siły zbrojne Łotwy poinformowały, że hiszpański system obrony przeciwlotniczej NASAMS stacjonuje w bazie lotniczej Lielvārde (Latvian armed forces). Na początku listopada hiszpański sztab obrony informował o śmigłowcach NH90 działających w Rumunii w ramach NATO (Spanish defence staff).

Nowe środki na obronę przeciwlotniczą nie wskazują ani na NASAMS, ani na Łotwę. Sama zgoda rządu nie oznacza więc, że na wschodnią flankę trafi kolejny system. Potrzebne są wybór dostawcy, gotowy sprzęt i osobna decyzja o jego wysłaniu. Środki na wsparcie śmigłowców mogą pomóc utrzymać sprawność NH90 takich jak te działające w Rumunii, choć dokument nie wiąże tej pozycji z żadną konkretną misją.

Pakiet wpisuje się też w spór o skalę hiszpańskich wydatków obronnych. W marcu sekretarz generalny NATO Mark Rutte ocenił, że Hiszpania potrzebowałaby około 3,5% PKB, by wypełnić podstawowe zobowiązania wobec sojuszu (NATO). Madryt przekonywał w 2025 r., że około 2,1% PKB wystarczy, by zrealizować oczekiwania sojuszników (La Moncloa). O wypełnieniu tych zobowiązań decyduje ostatecznie gotowość sił do działania, dlatego brak terminów dostaw mówi więcej niż sama suma zatwierdzonych wydatków.

Hiszpańskie ministerstwo obrony nie podało jeszcze, kto wygra poszczególne kontrakty, jakie ceny znajdą się w podpisanych umowach ani kiedy sprzęt wejdzie do służby. Pieniądze na utrzymanie mogą zachować sprawność okrętów podwodnych i śmigłowców już używanych przez wojsko, w tym maszyn działających z sojusznikami. W przypadku nowych systemów obrony przeciwlotniczej i antydronowej publiczny dokument nie potwierdza dotąd podpisania umów, nie wskazuje dostawców ani terminów wejścia sprzętu do służby.