Hiszpania chce więcej gazu z Algierii

Pedro Sánchez poleciał 20 lipca do Algieru, by zamknąć kilkuletnie napięcie dyplomatyczne i ogłosić wzmocnienie dostaw gazu przez Medgaz, podmorski gazociąg łączący Algierię bezpośrednio z południem Hiszpanii. Komunikat Moncloa, kancelarii premiera, nie zawiera jednak ani podpisanego wolumenu, ani formuły cenowej, ani daty rozpoczęcia dostaw (Moncloa). Porozumienie polityczne istnieje. Kontraktu handlowego, który zamieniłby je w realny przepływ gazu, jeszcze nie ma.

Co naprawdę mówią liczby

W hiszpańskich mediach punktem odniesienia jest możliwe zwiększenie dostaw o 0,9–1,8 mld m sześc. rocznie (La Nueva España). Ta liczba miesza jednak dwa kanały: dodatkowy gaz przesyłany Medgazem oraz kolejne ładunki LNG, czyli skroplonego gazu ziemnego dostarczanego tankowcami. Sama część gazociągowa wygląda raczej na około 10% rocznej przepustowości Medgazu, wynoszącej mniej więcej 10 mld m sześc. (El Periódico, PGJ/Reuters).

Dla Hiszpanii to istotna zmiana. Algieria już teraz dostarcza około jednej trzeciej gazu zużywanego przez ten kraj; według Le Courrier d'Algérie w pierwszej połowie 2026 r. było to 64,23 TWh, czyli 33,9% importu (Le Courrier d'Algérie). Dodatkowe 1,8 mld m sześc. oznaczałoby wyraźny udział w rocznym bilansie hiszpańskich dostaw. W skali całej UE ten sam wolumen odpowiada jednak zaledwie około 1,4% ze 131 mld m sześc. LNG sprowadzonego przez Wspólnotę w ubiegłym roku (Oenergetice). Dla Madrytu to użyteczne zabezpieczenie. Dla Europy jako całości: wielkość ledwie zauważalna.

Teraz polityczne uzgodnienie muszą przełożyć na wiążące zapisy spółki energetyczne (Heraldo). Sonatrach, algierski państwowy koncern energetyczny, ma 51% udziałów w spółce zarządzającej Medgazem i obsługuje kontrakty dostaw na około 5 mld m sześc. rocznie do 2030 r. (El País). W podróży Sánchezowi towarzyszyli przedstawiciele Naturgy, Repsolu i Enagasu. To sygnał, że rozmowy handlowe już się toczą, choć nie przesądza ich wyniku.

Dlaczego reszta Europy nie powinna oczekiwać zbyt wiele

Nawet jeśli Hiszpania sprowadzi więcej gazu z Algierii, reszta kontynentu nie skorzysta automatycznie. Gaz, który trafia na Półwysep Iberyjski, musi przejść przez Pireneje interkonektorami, czyli punktami połączenia krajowych sieci przesyłowych, by dotrzeć do Francji. Sprzedawca musi mieć opłaconą przepustowość, a system wystarczającą kompresję, by wypchnąć surowiec na północ (CRE). Planowany H2Med/BarMar między Barceloną a Marsylią projektowany jest jako korytarz wodorowy, nie jako szybka trasa dla gazu ziemnego (Model Diplomat).

Bardziej prawdopodobny efekt dla UE jest pośredni. Jeżeli Hiszpania zakontraktuje więcej algierskiego gazu rurociągowego, będzie kupowała mniej doraźnych ładunków LNG po zmiennych cenach. Te tankowce mogą wtedy trafić do terminali w innych częściach Europy. To najczystszy mechanizm, który łączy dwustronną umowę Madrytu z Algierem z szerszym bilansem gazowym UE. Skala jest jednak tak mała, że efekt trudno byłoby uchwycić w danych rynkowych.

Kto zyskuje, kto konkuruje

Najbardziej oczywistymi beneficjentami są Hiszpania i Sonatrach, o ile kontrakty zostaną podpisane. Hiszpania ogranicza zależność od drogich zakupów na ostatnią chwilę. Sonatrach lepiej wykorzystuje własny gazociąg i wzmacnia pozycję wobec dużego odbiorcy w UE.

W tle jest jednak włoska konkurencja. Algieria stała się jednym z filarów strategii Rzymu po odejściu od rosyjskiego gazu. TransMed, gazociąg biegnący z Algierii przez Tunezję na Sycylię, był w pierwszej połowie 2026 r. najważniejszą trasą importową Włoch (ANSA). Jeśli Sonatrach zwiększy całkowite wydobycie, skorzystają oba kraje. Jeśli Algieria będzie miała do sprzedania tylko ograniczoną nadwyżkę, Hiszpania i Włochy spotkają się po przeciwnych stronach stołu przy odnawianiu kontraktów.

Dostępne dane wskazują więc na poprawę bezpieczeństwa dostaw na Półwyspie Iberyjskim, nie na europejskie rozwiązanie problemu gazowego. Rozstrzygające będą wolumeny kontraktowe, formuły cenowe oraz rezerwacje przepustowości na granicy francusko-hiszpańskiej, których jeszcze nie ujawniono. Dopóki Sonatrach i hiszpańscy odbiorcy nie podpiszą aneksów handlowych, umowa pozostaje politycznym zakładem, że za uściskiem dłoni rzeczywiście popłynie gaz.